Το άλεσμαν του σιταρκού

Πριχού να πάει ν΄ αλεστεί, στον μύλον το σιτάριν,
έπρεπεν μέσα στο χαρchίν, το πλύμμαν του να πάρει,
τζ΄ ότι είshεν που ξιμαριshάν, που πάνω να κουλλιάσει,
με την κκεφκίραν ύστερα το πλάσμαν να την πκιάσει.

Πα΄ στες σακκούλες ταπισών, να πλώσουν το σιτάριν, 
τζ΄ άμα στεγνώσει βάλλουν το μεσ΄ το σαchίν ταάριν,
δήννουν το τζιαι φορτώννουν το, στην ράshην του γαδάρου,
στον μύλον για το άλεσμαν, πααίννουν να το πάρουν.

Τζιείνοι, τα μυλωνιάτικα, που ΄νν είχαν να πκιερώσουν,
έπρεπεν που τ΄ αλεύριν τους, του μυλωνά να δώσουν,
μα τζιαι το μυλωνιάτικον είshεν που το λειφκούνταν,
τούτοι αλέθαν έσσω τους, όσον εγρειαζούνταν.

Να κάτσουν στον shερόμυλον, τα πόθκια τους ν΄ αννοίξουν,
σιτάριν μεσ΄ την τρύπαν του, μονόshερον να ρίξουν.
Δόστου γυρόν που τον βουλλάν, μυλόπετρα γομάριν,
που τα δεξιά κατά ζερβά, να λέσουν το σιτάριν.

Εν βαρετ(ή) η μυλόπετρα, το γύρισμαν της ζόριν,
να λάχει πλάσμαν μόνον του, κάποτες ενν  τζιαι μπόρει,
για τούτον τζ΄ εκαθούντασιν, κάποτες θκυο νομάτοι,
ενν τζιαι περίτου έυκολον, πναστοί τζιαι ορεξάτοι.

Στίχοι:  Αδάμος Κατσαντώνης

Βασισμένοι σε διήγηση της Σοφίας Παφίτη από το Αργάκι Μόρφου>πρόσφυγας στο συνοικισμό Ανθούπολης.  Το 2007 ή Σοφία Παφίτη ήταν 83 ετών.  Την κατέγραψε ο Αδάμος Κατσαντώνης.