Το προζύμιν 

Που μύλον ή shερόμυλον, εις τα παλιά τα γρόνια, 
να ΄ρκετουν το αλεύριν μας, επλώθαμεν σεντόνια, 
τζ΄ εγείρναμεν το πάνω τους, ποτζιεί ποδά να ξάνει,
πριχού να το ζυμώσουμεν, έπρεπεν να κρυάνει.

Που ΄ννα κρυάνει τζ΄ ύστερις, με την ταchάν το σshούμεν, 
τζιαι πως εν τέλεια καθαρόν, για να σιουρευτούμεν.
Σταυρώννουμεν την βούρναν μας, έλα θεέ κοντά μας,
βοήθα τούτην την δουλειάν, τζιαι τα ζυμώματα μας.

Προζύμιν είχαμεν που πριν, έσσω μας φυλαμένον,
μ΄ αγίασμαν της εκκληshάς,  πάντα του ζυμωμένον.
Γιορτή του Τίμιου Σταυρού, στον μήναν τον Σεπτέβρην, 
τ΄ αγίασμαν που ΄πκιάνναμεν, ήτουν τζιαι για τ΄ αλεύριν.

Αγιασμόν μεσ΄ το βουρνίν, νερόν, άλας τζ΄ αλεύριν,
η Παναγία τζ΄ ο Χριστός, να ΄ρτει τζιαι να μας έβρει,
δίπλα μας να ΄ρτει να σταθεί, τζιαι να μας βοηθήσει, 
ναν το προζύμιν μας καλόν, τζιαι να το εβλοϊσει.

Ενν τζ΄ εν καλά του προζυμιού, νερόν κρυόν να βάλλουν, 
γιατ΄ ενν ιλυεί, τζ΄ ανέμπατα, εν τα ψουμιά που φκάλλουν.
Σε τούτην την περίπτωσην, τ΄ αλεύριν ισταυρώννουν, 
με το προζύμιν, τζιαι νερόν βραστόν το νεκατώννουν.

Την νύχταν εν που κάμνασιν προζύμιν οι περίτου,
τζ΄ ως το πωρνόν να μπει καλά, τζ΄ η ώρα η καλή του.
Πολλές φορές, να καλομπεί, θέλει περίτου γρόνον,
τζιαι θέλει τζ΄ ανατζίνημαν, αλεύριν, τζ΄ άλας μόνον.

Τζιαι μ΄ έναν ρούχον βραστικόν, πάντα που το σshεπάζουν,
τζ΄ αν έφκην τ΄ άστρον της πωρνής, ύστερις ποσshεπάζουν
Γιατ(ί) έshει το το έθιμον, πριχού να ξημερώσει, 
μια που ΄ν καλή νοικοτζιυρά, θα πρέπει να ζυμώσει.

Το κάθε τις έχουν να πουν, έshει το μυστικόν του,
την τέγνην, τζιαι την πείραν του, τον τρόπον τον δικόν του,
τζιαι το προζύμιν, μαστορκάν γρειάζεται καμπόσην,
να ΄ν άξια (η) νοικοτζιυρά, τζιαι να καλοζυμώσει.

Στίχοι:  Αδάμος Κατσαντώνης

Βασισμένοι σε διήγηση της Σοφίας Παφίτη από το Αργάκι Μόρφου>πρόσφυγας στο συνοικισμό Ανθούπολης.  Το 2007 ή Σοφία Παφίτη ήταν 82 ετών.  Την κατέγραψε ο Αδάμος Κατσαντώνης.  Πληροφορίες έδωσε και η κόρη της Σοφίας Παφίτη, Ελένη Αναστασίου, 53 ετών.